Hoe één persoonlijke ervaring uitgroeide tot stichting De Tandartsfee

Zoals bij zoveel kinderen was een gaaf en recht gebit voor Jack niet vanzelfsprekend. Al van jongs af aan werd hij om zijn tanden gepest. Zo leerde hij vroeg dat een gebit niet alleen bepaalt hoe je lacht, maar ook hoe vrij je durft te spreken en hoeveel ruimte je durft in te nemen.

Een jeugd waarin lachen niet vanzelfsprekend was

In de zomer van 2011 werd Jack in zwembad Merwestein in Nieuwegein tijdens het zwemmen lastiggevallen door een groep jongeren met een buitenlandse achtergrond. Ze herkenden Jack van de basisschool waar hun broertjes ruzie hadden met een destijds vriend van Jack, en gooiden hem vervolgens tegen de rand van het zwembad, die van harde tegels was gemaakt. Daarbij brak een hoekje af van element 11, zijn rechter centrale bovensnijtand. Omdat zijn ouders weinig geld hadden, kon de tand pas een aantal maanden later worden hersteld. Tot die tijd bleef de schade zichtbaar, iets wat zijn christelijke basisschooljuffrouw van De Maurits in Nieuwegein noodzakelijk vond om uitgebreid te bespreken met de klas, in de hoop compassie en empathie te ontwikkelen bij de andere kinderen, waaronder het broertje in zijn klas. Haar poging was zeer onsuccesvol en leidde juist tot de buitensluiting van Jack en fysieke confrontaties gedurende zijn schooljaren.

Door het aanhoudende pesten trok Jack zich steeds vaker terug achter de computer. Daar vond hij rust en leerde hij programmeren. Tijdens lange avonden en nachten dronk hij regelmatig suikerhoudende dranken om wakker te blijven en genoot hij af en toe van een snack. Hij kreeg regelmatig gaatjes en heeft uiteindelijk twaalf vullingen gekregen. Door onzekerheid en de financiële situatie thuis vond hij het moeilijk om zijn ouders te vertellen dat hij pijn of een gaatje had. Daardoor bleef hij er soms onnodig lang mee rondlopen.

Ook de kleur en stand van zijn tanden maakten hem kwetsbaar. Zijn voortanden stonden scheef en waren erg aanwezig. Klasgenoten noemden hem “konijn” en maakten opmerkingen over de gele kleur die door verwaarlozing was ontstaan. Eén herinnering bleef hem bij: na een hap uit een kleffe muffin riep iemand dat je zijn scheve tanden in de hapafdruk kon zien. Wat voor een ander een losse opmerking leek, maakte voor hem de drempel om nog vrij te lachen steeds hoger.

Het spaargeld van zijn ouders werd een nieuw begin

In 2014 besloten Jacks ouders hun spaargeld aan zijn gebit te besteden. Eerst werden alle gaatjes behandeld. Daarna volgde een blokbeugel om zijn kaak te corrigeren. Die stond enigszins scheef door onderandere de fysieke confrontaties met jongeren buitenschool in zijn jeugd en ongeveer acht millimeter te ver naar achteren sinds zijn geboorten. Daardoor sloten zijn tanden niet goed op elkaar en had zijn tong te weinig ruimte, wat niet alleen invloed had op zijn articulatie, maar ook de oorzaak was van snelle slijtage van zijn premolaren.

De blokbeugel bleek geen goede oplossing. Hij viel 's nachts geregeld uit. Wanneer de beugel niet uitviel stikte Jack bijna, en dat riep met regelmaat nare dromen op. Na vier maanden zonder voldoende vooruitgang kreeg Jack een op maat gemaakte Herbstbeugel. Die bleef anderhalf jaar in zijn mond. Het was een intensieve periode: de beugel kwam enkele keren vast te zitten en één kies raakte ernstig ontstoken. Toch werd de kaakcorrectie uiteindelijk bereikt en kon de kies op natuurlijke wijzen herstellen.

Tot slot volgde een slotjesbeugel met elastiekjes. Zoals bij veel orthodontietrajecten schoot er weleens een slotje los en haalde Jack zijn tong open aan het metaal. Maar na afloop kon hij voor het eerst in jaren weer zonder schaamte lachen. Die verandering ging verder dan rechte tanden: zijn glimlach en een belangrijk deel van zijn zelfvertrouwen kwamen terug.

Van complexe technologie naar maatschappelijke impact

Jaren later bouwde Jack als softwareontwikkelaar aan ERP-systemen, recordbrekende reclamewebsites en winstgevende B2B-producten. Zijn werk liep uiteen van microservicearchitecturen tot monolithische applicaties en van functioneel ingerichte teams tot productgerichte organisaties. Hij wist hoe je ingewikkelde systemen vanaf nul opbouwt, en de behoefte om die ervaring voor maatschappelijke impact in te zetten, werd steeds sterker. Alles wat hij nodig had om zo succesvol te worden als hij vandaag de dag is, wilde hij toegankelijk maken voor iedereen die, net als hij, geen geweldige jeugd heeft gehad, en de ouders van kinderen die, net als zijn ouders, bereid zijn alles in te leveren voor het welzijn van hun kinderen.

Zijn eigen geschiedenis gaf daarbij richting. Jack wist als geen ander hoe het voelt als zorg te duur, te spannend of te beschamend lijkt om over te praten. Hij wist ook wat er kan veranderen wanneer iemand wél tijdig wordt geholpen.

In 2025 werd De Tandartsfee opgericht

In 2025 richtte Jack De Tandartsfee op. Het doel was vanaf het begin helder: hulpvragers, mondzorgprofessionals, donateurs, vrijwilligers en maatschappelijke partners samenbrengen, zodat noodzakelijke mondzorg niet buiten bereik blijft door geldzorgen, angst of schaamte. De persoonlijke ervaring van één jongen werd daarmee de basis voor een organisatie die stralende glimlachen wilt terugbrengen op alle Nederlanders hun gezichten.

Technologie speelt daar nog steeds een belangrijke rol in. De systemen achter de stichting moeten hulp zorgvuldig organiseren, partners duurzaam verbinden en de impact inzichtelijk maken. Maar het vertrekpunt blijft menselijk: achter iedere aanvraag zit iemand die pijn kan hebben, zich kan schamen of al te lang heeft gewacht.

De Tandartsfee is nog jong. Het verhaal is nog lang niet af. Iedere behandeling, ieder partnerschap en iedere donatie schrijft een volgend hoofdstuk. De ambitie achter al die hoofdstukken is dezelfde als bij de oprichting: niemand zou zijn lach moeten verbergen omdat passende mondzorg onbereikbaar voelt.