Persoonlijk profiel · geschreven door Jack
Waarom ik De Tandartsfee heb opgericht
Na het ontwikkelen van verschillende Enterprise Resource Planning-systemen, recordbrekende reclamewebsites en winstgevende B2B-producten begon mijn behoefte om maatschappelijke impact te maken steeds sterker te groeien. Ik had jarenlang complexe digitale systemen gebouwd. Nu wilde ik mijn kennis inzetten voor mensen die in het dagelijks leven vastlopen.
In 2025 richtte ik De Tandartsfee op. Dat besluit kwam niet alleen voort uit mijn loopbaan in technologie, maar vooral uit mijn eigen geschiedenis met mondzorg. Ik weet hoe pijn, geldzorgen en schaamte elkaar kunnen versterken — en hoeveel er verandert wanneer iemand eindelijk zonder terughoudendheid durft te lachen.
Systemen bouwen die mensen verder helpen
Het grootste deel van mijn professionele werk bestond uit het ontwikkelen van complexe systemen: van uiteenlopende microservicearchitecturen tot monolithische applicaties. Ik werkte in zowel functioneel ingerichte als productgerichte organisaties. Daar leerde ik hoe techniek, processen en mensen samen een betrouwbaar geheel kunnen vormen.
Die ervaring neem ik mee in De Tandartsfee. Een maatschappelijke organisatie heeft niet alleen een warm hart nodig, maar ook sterke processen, veilige technologie en heldere afspraken. Hulpvragers moeten zorgvuldig worden begeleid. Mondzorgprofessionals, donateurs en partners moeten erop kunnen vertrouwen dat hun bijdrage op de juiste plek terechtkomt. Mijn taak is om die menselijke missie en de systemen erachter met elkaar te verbinden.
Een jonge gamer met twaalf vullingen
Als jonge gamer en puberale computerprogrammeur bracht ik veel nachten achter mijn computer door. Zoete snacks en suikerhoudende drankjes hoorden daar geregeld bij. Ik kreeg vaak gaatjes en heb in totaal twaalf vullingen. Door mijn onzekerheid en de armoede in ons gezin vond ik het moeilijk om mijn ouders te vertellen dat ik weer een gaatje had. Daardoor liep ik er soms onnodig lang mee rond.
Ik schaamde me niet alleen voor de gaatjes. Ik werd gepest om de kleur en de stand van mijn tanden. Mijn voortanden stonden erg scheef en waren behoorlijk aanwezig. Ik herinner me nog dat ik een hap uit een kleffe muffin nam en iemand riep: “Kijk, je ziet zijn scheve tanden in de afdruk van de hap.” Ik werd geregeld “konijn” genoemd vanwege mijn voortanden. Anderen noemden me “trol”, omdat mijn tanden door verwaarlozing geel waren geworden. Dat ik ook overgewicht had, maakte de opmerkingen niet minder hard.
In 2014 kozen mijn ouders voor mijn gebit
In 2014 offerden mijn ouders hun spaargeld op voor mijn gebit. Eerst lieten we alle gaatjes repareren. Daarna kreeg ik een blokbeugel om mijn kaak recht te zetten. Mijn kaak stond licht scheef door een klap die ik als kind had gekregen en ongeveer acht millimeter te ver naar achteren. Daardoor knarsten mijn tanden langs elkaar en had mijn tong te weinig ruimte. Het leek daardoor soms alsof ik met een slis sprak.
De blokbeugel viel in mijn slaap vaak uit. Bovendien veroorzaakte hij nare dromen die me herinnerden aan persoonlijke situaties waarin ik niet goed kon ademhalen. Na vier maanden proberen, zonder de gehoopte vooruitgang, stapten we over op een andere behandeling.
Anderhalf jaar met een Herbstbeugel
Ik kreeg een op maat gemaakte Herbstbeugel, die ik anderhalf jaar droeg. Dat was vervelend en soms ronduit onhandig. Enkele keren kwam de beugel vast te zitten, waardoor ik een hele dag met mijn mond wijd open moest rondlopen. Er vlogen zelfs vliegjes mijn mond in. Toch was het de moeite waard: mijn kaak staat nu precies op de juiste plek.
Tijdens die behandeling ging er helaas iets mis rond een kies. Bij de plaatsing was de kies niet voldoende schoongemaakt en plekken waar vuil zich kon ophopen waren niet goed afgedekt. Ondanks goed poetsen ontstond over de maanden een ernstige ontsteking en raakte het tandweefsel aangetast. De kies is nooit getrokken en is inmiddels volledig hersteld.
Eindelijk weer schaamteloos lachen
Tot slot kreeg ik een slotjesbeugel met elastiekjes. Zoals bij veel mensen liet er soms een slotje los, haalde ik mijn tong open aan het metaal en kreeg ik de gebruikelijke opmerkingen over mijn beugel. Maar toen de behandeling klaar was, kon ik eindelijk weer schaamteloos lachen.
Inmiddels glimlach ik zo veel dat er rimpeltjes naast mijn ogen zijn verschenen. In 2025 heb ik, tegen het advies van mijn orthodontist in, de spalkjes achter mijn tanden laten verwijderen als persoonlijk experiment. Over de uitkomst en mijn afwegingen schrijf ik nog een afzonderlijk artikel.
Mijn persoonlijke ervaring werd een maatschappelijke missie
Mijn gebit heeft me geleerd dat mondzorg over veel meer gaat dan tanden. Het gaat over gezondheid, zelfvertrouwen, waardigheid en de vrijheid om zichtbaar mee te doen. Ik heb ook ervaren hoe moeilijk het is om hulp te vragen wanneer een gezin weinig geld heeft en schaamte de overhand krijgt.
Daarom bouw ik met De Tandartsfee aan een route waarin mensen niet worden beoordeeld op hoe lang ze hebben gewacht of hoe hun gebit eruitziet. We brengen hulpvragers, mondzorgprofessionals, donateurs, vrijwilligers en partners bij elkaar. Mijn ambitie is dat noodzakelijke mondzorg bereikbaar wordt voor iedereen die tussen bestaande regelingen in valt — en dat steeds meer mensen weer vrij op straat durven te glimlachen.
Ik weet hoe het voelt om je lach te verbergen. Daarom wil ik systemen bouwen die mensen niet alleen mondzorg geven, maar ook vertrouwen en vrijheid teruggeven.
